Mattheüs 14

¹In die tijd hoorde Herodes, de viervorst, het gerucht van Jezus;

²En zei tot zijn knechten: Deze is Johannes de Doper; hij is opgewekt van de doden, en daarom werken die krachten in Hem.

³Want Herodes had Johannes gevangen genomen, en hem gebonden, en in de kerker gezet, om Herodias' wil, de huisvrouw van Filippus, zijn broer.

⁴Want Johannes zei tot hem: Het is u niet geoorloofd haar te hebben.

⁵En willende hem doden, vreesde hij het volk, omdat zij hem hielden voor een profeet.

⁶Maar als de dag van de geboorte van Herodes gehouden werd, danste de dochter van Herodias in het midden van hen, en zij behaagde aan Herodes.

⁷Waarom hij haar met ede beloofde te geven, wat zij ook zou eisen.

⁸En zij, te voren onderricht zijnde van haar moeder, zei: Geef mij hier in een schotel het hoofd van Johannes de Doper.

⁹En de koning werd bedroefd; maar om de eden, en degenen, die met hem aanzaten, gebood hij, dat het haar zou gegeven worden;

¹⁰En zond heen, en onthoofdde Johannes in de kerker.

¹¹En zijn hoofd werd gebracht in een schotel, en het dochtertje gegeven; en zij droeg het tot haar moeder.

¹²En zijn discipelen kwamen, en namen het lichaam weg, en begroeven hetzelfde; en gingen en boodschapten het Jezus.

¹³En als Jezus dit hoorde, vertrok Hij van daar te scheep, naar een woeste plaats alleen; en de menigten, dat horende, zijn Hem te voet gevolgd uit de steden.

¹⁴En Jezus uitgaande, zag een grote menigte, en werd innerlijk met ontferming over hen bewogen, en genas hun zieken.

¹⁵En als het nu avond werd, kwamen Zijn discipelen tot Hem, zeggende: Deze plaats is woest, en de tijd is nu voorbijgegaan; laat de menigten van U, opdat zij heengaan in de plaatsen en zichzelf voedsel kopen.

¹⁶Maar Jezus zei tot hen: Het is hun niet nodig heen te gaan, geeft u hun te eten.

¹⁷Maar zij zeiden tot Hem: Wij hebben hier niet, dan vijf broden en twee vissen.

¹⁸En Hij zei: Breng Mij dezelfde hier.

¹⁹En Hij beval de menigten neer te zitten op het gras, en nam de vijf broden en de twee vissen, en omhoog ziende naar de hemel, zegende dezelfde; en als Hij ze gebroken had, gaf Hij de broden de discipelen, en de discipelen aan de menigten.

²⁰En zij aten allen en werden verzadigd, en zij namen op, het overschot van de stukken brood, twaalf volle manden.

²¹Die nu gegeten hadden, waren ongeveer vijf duizend mannen, zonder de vrouwen en kinderen.

²²En meteen dwong Jezus Zijn discipelen in het schip te gaan, en voor Hem af te varen naar de andere zijde, terwijl Hij de menigten van Zich zou laten.

²³En als Hij nu de menigten van Zich gelaten had, klom Hij op de berg alleen, om te bidden. En als het nu avond was geworden, zo was Hij daar alleen.

²⁴En het schip was nu midden in de zee, zijnde in nood van de golven; want de wind was hun tegen.

²⁵Maar ter vierde wake in de nacht kwam Jezus af tot hen, wandelende op de zee.

²⁶En de discipelen, ziende Hem op de zee wandelen, werden ontroerd, zeggende: Het is een spook! En zij schreeuwden van vrees.

²⁷Maar meteen sprak hen Jezus aan, zeggende: Heb goede moed, Ik ben het, vreest niet.

²⁸En Petrus antwoordde Hem, en zei: Heere! als U het bent, zo gebied mij tot U te komen op het water.

²⁹En Hij zei: Kom. En Petrus klom neer van het schip, en wandelde op het water, om tot Jezus te komen.

³⁰Maar ziende de sterke wind, werd hij bevreesd, en als hij begon neer te zinken, riep hij, zeggende: Heere, behoud mij!

³¹En Jezus, meteen de hand uitstekende, greep hem aan, en zei tot hem: U kleingelovige! waarom hebt u gewankeld?

³²En als zij in het schip geklommen waren, stilde de wind.

³³Die nu in het schip waren, kwamen en aanbaden Hem, zeggende: Werkelijk, U bent Gods Zoon!

³⁴En overgevaren zijnde, kwamen zij in het land Gennesaret.

³⁵En als de mannen van die plaats Hem werden kennende, zonden zij in dat hele omliggende land, en brachten tot Hem allen, die kwalijk gesteld waren;

³⁶En baden Hem, dat zij alleen de zoom van Zijn kleed zouden mogen aanraken; en zovelen als Hem aanraakten, werden gezond.