Mattheüs 22

¹En Jezus, antwoordende, sprak tot hen opnieuw door gelijkenissen, zeggende:

²Het Koninkrijk van de hemelen is gelijk aan een zeker koning, die zijn zoon een bruiloft bereid had;

³En zond zijn dienaren uit, om de genodigden ter bruiloft te roepen; en zij wilden niet komen.

⁴Opnieuw zond hij andere dienaren uit, zeggende: Zeg de genodigden: Zie, ik heb mijn middagmaal bereid; mijn ossen, en de gemeste beesten zijn geslacht, en alle dingen zijn gereed; kom tot de bruiloft.

⁵Maar zij, dat niet achtende, zijn heengegaan, deze tot zijn akker, de ander tot zijn koopmanschap.

⁶En de anderen grepen zijn dienaren, deden hun smaad aan, en doodden hen.

⁷Als nu de koning dat hoorde, werd hij boos, en zijn legers zendende, heeft die moordenaars vernield, en hun stad in brand gestoken.

⁸Toen zei hij tot zijn dienaren: De bruiloft is wel bereid, maar de genodigden waren het niet waard.

⁹Daarom gaat op de uitgangen van de wegen, en zovelen als u er zult vinden, roept ze tot de bruiloft.

¹⁰En dezelfde dienaren, uitgaande op de wegen, verzamelden allen, die zij vonden, zowel kwaden als goeden; en de bruiloft werd vervuld met aanzittende gasten.

¹¹En als de koning ingegaan was, om de aanzittende gasten te overzien, zag hij daar een mens, niet gekleed zijnde met een bruiloftskleed;

¹²En zei tot hem: Vriend! hoe bent u hier ingekomen, geen bruiloftskleed aan hebbende? En hij verstomde.

¹³Toen zei de koning tot de dienaren: Bind zijn handen en voeten, neemt hem weg, en werpt hem uit in de buitenste duisternis; daar zal zijn gehuil en knersing van de tanden.

¹⁴Want velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren.

¹⁵Toen gingen de Farizeën heen, en hielden samen raad, hoe zij Hem verstrikken zouden in Zijn rede.

¹⁶En zij zonden uit tot Hem hun discipelen, met de Herodianen, zeggende: Meester! wij weten, dat U waarachtig bent, en de weg van God in van de waarheid leert, en naar niemand vraagt; want U ziet de persoon van de mensen niet aan;

¹⁷Zeg ons dan: wat denkt U? Is het geoorloofd, de keizer belasting te geven of niet?

¹⁸Maar Jezus, bekennende hun boosheid, zei:

¹⁹U huichelaars, wat verzoekt u Mij? Toon Mij de schattingpenning. En zij brachten Hem een penning.

²⁰En Hij zei tot hen: Van wie is dit beeld en het opschrift?

²¹Zij zeiden tot Hem: van de keizer. Toen zei Hij tot hen: Geef dan de keizer, dat van de keizer is, en voor God, dat van God is.

²²En zij, dit horende, verwonderden zich, en Hem verlatende, zijn zij weggegaan.

²³Op dezelfde dag kwamen tot Hem de Sadduceën, die zeggen, dat er geen opstanding is, en vraagden Hem.

²⁴Zeggende: Meester! Mozes heeft gezegd: Als iemand sterft, geen kinderen hebbende, zo zal zijn broer zijn vrouw trouwen, en zijn broer zaad verwekken.

²⁵Nu waren er bij ons zeven broers; en de eerste, een vrouw getrouwd hebbende, stierf; en omdat hij geen zaad had, zo liet hij zijn vrouw voor zijn broer.

²⁶Evenzo ook de tweede, en de derde, tot de zevende toe.

²⁷Ten laatste na allen, is ook de vrouw gestorven.

²⁸In de opstanding dan, wiens vrouw zal zij wezen van die zeven, want zij hebben ze allen gehad?

²⁹Maar Jezus antwoordde en zei tot hen: U dwaalt, niet wetende de Schriften, noch de kracht van God.

³⁰Want in de opstanding nemen zij niet ten huwelijk, noch worden ten huwelijk uitgegeven; maar zij zijn als engelen van God in de hemel.

³¹En wat betreft de opstanding van de doden, hebt u niet gelezen, wat van God tot u gesproken is, Die daar zegt:

³²Ik ben de God van Abraham, en de God van Izak, en de God van Jakob! God is niet een God van de doden, maar van de levenden.

³³En de menigten, dit horende, werden verslagen over Zijn leer.

³⁴En de Farizeën, gehoord hebbende, dat Hij de Sadduceën de mond gestopt had, zijn samen bijeenvergaderd.

³⁵En één uit hen, zijnde een wetgeleerde, heeft gevraagd, Hem verzoekende, en zeggende:

³⁶Meester! welk is het grote gebod in de wet?

³⁷En Jezus zei tot hem: U zult liefhebben de Heere, uw God, met geheel uw hart, en met geheel uw ziel, en met geheel uw verstand.

³⁸Dit is het eerste en het grote gebod.

³⁹En het tweede aan dit gelijk, is: U zult uw naaste liefhebben als uzelf.

⁴⁰Aan deze twee geboden hangt de hele wet en de profeten.

⁴¹Als nu de Farizeën samenvergaderd waren, vraagde hun Jezus,

⁴²En zei: Wat denkt u van de Christus? Van wie is Hij de Zoon? Zij zeiden tot Hem: Davids Zoon.

⁴³Hij zei tot hen: Hoe noemt Hem dan David, in de Geest, zijn Heere? zeggende:

⁴⁴De Heere heeft gezegd tot Mijn Heere: Zit aan Mijn rechterhand, totdat Ik Uw vijanden zal gezet hebben tot een voetbank van Uw voeten.

⁴⁵Als Hem dan David noemt zijn Heere, hoe is Hij zijn Zoon?

⁴⁶En niemand kon Hem een woord antwoorden; noch iemand durfde Hem van die dag aan iets meer vragen.