Nehemia 4

¹Maar het gebeurde, als Sanballat gehoord had, dat wij de muur bouwden, zo ontstak hij, en werd zeer boos; en hij bespotte de Joden.

²En sprak in de aanwezigheid van zijn broers en van het leger van Samaria, en zei: Wat doen deze zwakke Joden? Zal men hen laten geworden? Zullen zij offeren? Zullen zij het in één dag voltooien? Zullen zij de steentjes uit de stofhopen levend maken, daar zij verbrand zijn?

³En Tobia, de Ammoniet, was bij hem, en zei: Al is het, dat zij bouwen, zo er een vos opkwame, hij zou hun stenen muur wel verscheuren.

⁴Hoor, o onze God! dat wij zeer veracht zijn, en keer hun versmaadheid weer op hun hoofd, en geef hen over tot een roof in een land van de gevangenis.

⁵En dek hun ongerechtigheid niet toe; en hun zonde worde niet uitgewist van voor Uw aangezicht, want zij hebben U getergd, staande tegenover de bouwers.

⁶Maar wij bouwden de muur, zodat de hele muur samengevoegd werd tot zijn helft toe; want het hart van het volk was om te werken.

⁷En het gebeurde, als Sanballat, en Tobia, en de Arabieren, en de Ammonieten, en de Asdodieten hoorden, dat de verbetering aan de muren van Jeruzalem toenam, dat de scheuren begonnen gestopt te worden, zo ontstaken zij zeer;

⁸En zij maakten allen samen een samenzwering, dat zij zouden komen om tegen Jeruzalem te strijden, en een verbijstering daarin te maken.

⁹Maar wij baden tot onze God, en zetten wacht tegen hen, dag en nacht, aangaande hen.

¹⁰Toen zei Juda: De kracht van de dragers is afgenomen, en er is veel puin, zodat wij aan de muur niet zullen kunnen bouwen.

¹¹Nu hadden onze vijanden gezegd: Zij zullen het niet weten, noch zien, voordat wij in het midden van hen komen, en slaan hen dood; zo zullen wij het werk doen ophouden.

¹²En het gebeurde, als de Joden, die bij hen woonden, kwamen, dat zij het ons wel tienmaal zeiden, uit al de plaatsen, waardoor u tot ons terugkeert.

¹³Daarom zette ik in de benedenste plaatsen achter de muur, en op de hoogten, en ik zette het volk naar de geslachten, met hun zwaarden, hun speren en hun bogen.

¹⁴En ik zag toe, en maakte mij op, en zei tot de edelen, en tot de overheden, en tot het overige van het volk: Vrees niet voor hun aangezicht; denk aan die grote en vreselijke JAHWEH, en strijdt voor uw broers, uw zonen en uw dochters, uw vrouwen en uw huizen.

¹⁵Daarna gebeurde het, als onze vijanden hoorden, dat het ons bekend was geworden, en God hun raad te niet gemaakt had, zo keerden wij allen weer tot de muur, ieder tot zijn werk.

¹⁶En het gebeurde van die dag af, dat de helft van mijn jongens doende waren aan het werk, en de helft van hen hielden de speren, en de schilden, en de bogen, en de pantsiers; en de oversten waren achter het hele huis van Juda.

¹⁷Die aan de muur bouwden, en die de last droegen, en die oplaadden, waren een ieder met zijn ene hand doende aan het werk, en de andere hield het geweer.

¹⁸En de bouwers hadden ieder zijn zwaard aan zijn middel gegord, en bouwden; maar die met de bazuin blies, was bij mij.

¹⁹En ik zei tot de edelen, en tot de overheden, en tot het overige van het volk: Het werk is groot en wijd; en wij zijn op de muur afgezonderd, de één ver van de ander;

²⁰Ter plaatse, waar u het geluid van de bazuin zult horen, daarheen zult u zich tot ons verzamelen; onze God zal voor ons strijden.

²¹Zo waren wij doende aan het werk; en de helft van hen hielden de speren, van het opgaan van de dageraad tot het voortkomen van de sterren toe.

²²Ook zei ik in die tijd tot het volk: Ieder overnachte met zijn jongen binnen Jeruzalem, opdat zij ons in de nacht ter wacht zijn, en overdag aan het werk.

²³Verder noch ik, noch mijn broers, noch mijn jongemannen, noch de mannen van de wacht, die achter mij waren, wij trokken onze kleren niet uit; ieder had zijn werpspies en water.