Numeri 32

¹De kinderen van Ruben nu hadden veel vee, en de kinderen van Gad hadden machtig veel; en zij bezagen het land Jaëzer, en het land van Gilead, en ziet, deze plaats was een plaats voor vee.

²Zo kwamen de kinderen van Gad en de kinderen van Ruben, en spraken tot Mozes, en tot Eleazar, de priester, en tot de oversten van de vergadering, zeggende:

³Ataroth, en Dibon, en Jaëzer, en Nimra, en Hesbon, en Eleale, en Schebam, en Nebo, en Behon;

⁴Dit land, dat JAHWEH voor het aangezicht van de gemeenschap van Israël geslagen heeft, is een land voor vee; en uw knechten hebben vee.

⁵Verder zeiden zij: Als wij genade in uw ogen gevonden hebben, dat ditzelve land aan uw knechten gegeven worde tot een bezitting; en doe ons niet trekken over de Jordaan.

⁶Maar Mozes zei tot de kinderen van Gad en tot de kinderen van Ruben: Zullen uw broers ten strijde gaan, en zult u hier blijven?

⁷Waarom toch zult u het hart van de Israëlieten breken, dat zij niet overtrekken naar het land, dat JAHWEH hun gegeven heeft?

⁸Zo deden uw vaders, als ik hen van Kades-barnea zond, om dit land te bekijken.

⁹Als zij opgekomen waren tot aan het dal Eskol, en dit land bezagen, zo braken zij het hart van de Israëlieten, dat zij niet gingen naar het land, dat JAHWEH hun gegeven had.

¹⁰Toen ontstak de toorn van JAHWEH op die dag, en Hij zwoer, zeggende:

¹¹Als deze mannen, die uit Egypte opgetogen zijn, van twintig jaar oud en daarboven, het land zullen zien, dat Ik Abraham, Izak en Jakob gezworen heb! Want zij hebben niet volhard Mij na te volgen;

¹²Behalve Kaleb, de zoon van Jefunne, de Keniziet, en Jozua, de zoon van Nun; want zij hebben volhard JAHWEH na te volgen.

¹³Zo ontstak de toorn van JAHWEH tegen Israël, en Hij deed hen omzwerven in de woestijn, veertig jaren, totdat verteerd was het hele geslacht, dat gedaan had, wat kwaad was in de ogen van JAHWEH.

¹⁴En zie, u bent opgestaan in stede van uw vaders, een menigte van zondige mensen, om de hitte van de toorn van JAHWEH tegen Israël te vermeerderen.

¹⁵Wanneer u van achter Hem u zult afkeren, zo zal Hij verder voortvaren het te laten in de woestijn; en u zult al dit volk verderven.

¹⁶Toen traden zij toe tot hem, en zeiden: Wij zullen hier schaapskooien bouwen voor ons vee, en steden voor onze kinderen.

¹⁷Maar wij zelf zullen ons toerusten, haastende voor het aangezicht van de Israëlieten, totdat wij hen aan hun plaats zullen gebracht hebben; en onze kinderen zullen blijven in de versterkte steden, vanwege de inwoners van het land.

¹⁸Wij zullen niet terugkeren tot onze huizen, voordat zich de Israëlieten tot erfelijke bezitters zullen gesteld hebben, een ieder van zijn erfenis.

¹⁹Want wij zullen met hen niet erven aan de overzijde van de Jordaan, en verder heen, als onze erfenis ons toegekomen zal zijn aan deze zijde van de Jordaan, tegen de opgang.

²⁰Toen zei Mozes tot hen: Als u deze zaak doen zult, als u zich voor het aangezicht van JAHWEH zult toerusten ten strijde.

²¹En een ieder van u, die toegerust is, over de Jordaan zal trekken voor het aangezicht van JAHWEH, totdat Hij Zijn vijanden voor Zijn aangezicht uit de bezitting zal verdreven hebben.

²²En het land voor het aangezicht van JAHWEH ten onder gebracht zij; zo zult u daarna terugkeren, en onschuldig zijn voor JAHWEH en voor Israël, en dit land zal u ter bezitting zijn voor het aangezicht van JAHWEH.

²³Als u daarentegen zo niet zult doen, ziet, zo hebt u tegen JAHWEH gezondigd; maar u zult uw zonde bemerken, als zij u vinden zal!

²⁴Bouw u steden voor uw kinderen, en kooien voor uw schapen; en doet, wat uit uw mond uitgegaan is.

²⁵Toen spraken de kinderen van Gad en de kinderen van Ruben tot Mozes, zeggende: Uw knechten zullen doen, zoals mijn heer gebiedt.

²⁶Onze kinderen, onze vrouwen, onze bezittingen en al onze beesten zullen daar zijn in de steden van Gilead;

²⁷Maar uw knechten zullen overtrekken, al wie ten strijde toegerust is, voor het aangezicht van JAHWEH tot de strijd, zoals mijn heer gesproken heeft.

²⁸Toen gebood Mozes, aangaande hen, de priester Eleazar, en Jozua, de zoon van Nun, en de familiehoofden van de stammen van de Israëlieten;

²⁹En Mozes zei tot hen: Als de kinderen van Gad, en de kinderen van Ruben, met u over de Jordaan zullen trekken, een ieder, die toegerust is ten oorlog, voor het aangezicht van JAHWEH, als het land voor uw aangezicht zal ten onder gebracht zijn; zo zult u hun het land Gilead ter bezitting geven.

³⁰Maar als zij niet toegerust met u zullen overtrekken, zo zullen zij tot bezitters gesteld worden in het midden van u in het land Kanaän.

³¹En de kinderen van Gad en de kinderen van Ruben antwoordden, zeggende: Wat JAHWEH tot uw knechten gesproken heeft, zullen wij zo doen.

³²Wij zullen toegerust overtrekken voor het aangezicht van JAHWEH naar het land Kanaän; en de bezitting van onze erfenis zullen wij hebben aan deze zijde van de Jordaan.

³³Zo gaf Mozes hun, de kinderen van Gad, en de kinderen van Ruben, en de halve stam van Manasse, de zoon van Jozef, het koninkrijk van Sihon, koning van de Amorieten, en het koninkrijk van Og, koning van Bazan; het land met de steden daarvan in het gebied, de steden van het land rondom.

³⁴En de kinderen van Gad bouwden Dibon, en Ataroth, en Aroër,

³⁵En Atroth-Sofan, en Jaëzer, en Jogbeha,

³⁶En Beth-Nimra, en Beth-Haran, versterkte steden en schaapskooien.

³⁷En de kinderen van Ruben bouwden Hezbon, en Eleale, en Kirjathaim,

³⁸En Nebo, en Baäl-Meon, veranderd zijnde van naam, en Sibma; en zij noemden de namen van de steden, die zij bouwden, met andere namen.

³⁹En de kinderen van Machir, de zoon van Manasse, gingen naar Gilead, en namen dat in, en zij verdreven de Amorieten, die daarin waren, uit de bezitting.

⁴⁰Zo gaf Mozes Gilead aan Machir, de zoon van Manasse; en hij woonde daarin.

⁴¹Jaïr nu, de zoon van Manasse, ging heen en nam hun dorpen in, en hij noemde die Havvoth-Jaïr.

⁴²En Nobah ging heen, en nam Kenath in, met haar bijbehorende plaatsen, en noemde ze Nobah naar zijn naam.