Prediker 2

¹Ik zei in mijn hart: Nu, nu dan, ik zal u beproeven door vreugde; daarom zie het goede aan; maar zie, ook dat was zinloosheid.

²Tot het lachen zei ik: U bent onzinnig, en tot de vreugde: Wat maakt deze?

³Ik heb in mijn hart nagespeurd, om mijn vlees op te houden in de wijn, (toch leidende mijn hart in wijsheid) en om de dwaasheid vast te houden, totdat ik zou zien wat de kinderen van de mensen het best was, dat zij doen zouden onder de hemel, gedurende het getal van de dagen van hun leven.

⁴Ik maakte mij grote werken, ik bouwde mij huizen, ik plantte mij wijngaarden.

⁵Ik maakte mij hoven en lusthoven, en ik plantte bomen daarin, van allerlei vrucht.

⁶Ik maakte mij vijvers van wateren, om daarmee te bewateren het woud, dat met bomen groende.

⁷Ik kreeg knechten en maagden, en ik had kinderen van het huis; ook had ik een groot bezit van runderen en schapen, meer dan allen, die voor mij te Jeruzalem geweest waren.

⁸Ik verzamelde mij ook zilver en goud, en kleinoden van de koningen en van de gewesten; ik bestelde mij zangers en zangeressen, en wellustigheden van de mensenkinderen, snarenspel, ja, allerlei snarenspel.

⁹En ik werd groot, en nam toe, meer dan iemand, die voor mij te Jeruzalem geweest was; ook bleef mijn wijsheid mij bij.

¹⁰En al wat mijn ogen begeerden, dat onttrok ik hun niet; ik weerhield mijn hart niet van enige blijdschap, maar mijn hart was verblijd vanwege al mijn arbeid; en dit was mijn deel van al mijn arbeid.

¹¹Toen wendde ik mij tot al mijn werken, die mijn handen gemaakt hadden, en tot de arbeid, die ik werkende gewerkt had; zie, het was al zinloosheid en kwelling van de geest, en daarin was geen voordeel onder de zon.

¹²Daarna wendde ik mij, om te zien wijsheid, ook onzinnigheden en dwaasheid; want hoe zou een mens, die de koning nakomen zal, doen wat al gedaan is?

¹³Toen zag ik, dat de wijsheid uitnemendheid heeft boven de dwaasheid, zoals het licht uitnemendheid heeft boven de duisternis.

¹⁴De ogen van de wijzen zijn in zijn hoofd, maar de zot wandelt in de duisternis. Toen bemerkte ik ook, dat dezelfde geval hun allen bejegent.

¹⁵Daarom zei ik in mijn hart: Zoals het de dwaze bejegent, zal het ook mijzelf bejegenen; waarom heb ik dan toen meer naar wijsheid gestaan? Toen sprak ik in mijn hart, dat ook hetzelfde zinloosheid was.

¹⁶Want er zal in eeuwigheid niet meer herinnering van een wijze, dan van een dwaas zijn; aangezien wat nu is, in de toekomende dagen allemaal vergeten wordt; en hoe sterft de wijze met de zot?

¹⁷Daarom haatte ik dit leven, want dit werk dacht mij kwaad, dat onder de zon gebeurt; want het is al zinloosheid en kwelling van de geest.

¹⁸Ik haatte ook al mijn arbeid, die ik bearbeid had onder de zon, dat ik die zou achterlaten aan een mens, die na mij wezen zal.

¹⁹Want wie weet, of hij wijs zal zijn, of dwaas? Evenwel zal hij heersen over al mijn arbeid, die ik bearbeid heb en die ik wijs beleid heb onder de zon. Dat is ook zinloosheid.

²⁰Daarom keerde ik mij om, om mijn hart te doen wanhopen over al de arbeid, die ik bearbeid heb onder de zon.

²¹Want er is een mens, wiens arbeid in wijsheid, en in wetenschap, en in geschiktheid is; toch zal hij die overgeven tot zijn deel, aan een mens, die daaraan niet gewerkt heeft. Dit is ook zinloosheid en een groot kwaad.

²²Wat heeft toch die mens van al zijn arbeid, en van de kwellingen van zijn hart, die hij is bearbeidende onder de zon?

²³Want al zijn dagen zijn smarten, en zijn bezigheid is verdriet; zelfs in de nacht rust zijn hart niet. Dat is ook zinloosheid.

²⁴Is het dan niet goed voor de mens, dat hij ete en drinke, en dat hij zijn ziel het goede doe genieten in zijn arbeid? Ik heb ook gezien, dat dat van de hand van God is.

²⁵(Want wie zou er van eten, of wie zou zich daartoe haasten, meer dan ik zelf?)

²⁶Want Hij geeft wijsheid, en wetenschap, en vreugde de mens, die goed is voor Zijn aangezicht; maar de zondaar geeft Hij bezigheid om te verzamelen en te verzamelen, opdat Hij het geve die, die goed is voor Gods aangezicht. Dit is ook zinloosheid en kwelling van de geest.