Psalmen 104

¹Loof JAHWEH, mijn ziel! O JAHWEH, mijn God! U bent zeer groot, U bent bekleed met majesteit en heerlijkheid.

²Hij bedekt Zich met het licht, als met een kleed; Hij rekt de hemel uit als een gordijn.

³Die Zijn opperzalen zoldert in de wateren, Die van de wolken Zijn wagen maakt, Die op de vleugels van de wind wandelt.

⁴Hij maakt Zijn engelen geesten, Zijn dienaren tot een vlammend vuur.

⁵Hij heeft de aarde gegrond op haar grondvesten; zij zal nimmermeer noch eeuwig wankelen.

⁶U had ze met de afgrond als een kleed overdekt; de wateren stonden boven de bergen.

⁷Van Uw bestraffing vluchtten zij, zij haastten zich weg voor de stem van Uw donder.

⁸De bergen rezen op, de dalen daalden, ter plaatse, die U voor hen gegrond had.

⁹U hebt een paal gesteld, die zij niet overgaan zullen; zij zullen de aarde niet weer bedekken.

¹⁰Die de fonteinen uitzendt door de dalen, dat zij tussen de gebergten heen wandelen.

¹¹Zij drenken al het gedierte van het veld; de woudezels breken er hun dorst mee.

¹²Daarbij woont het gevogelte van de hemel, een stem gevend van tussen de takken.

¹³Hij drenkt de bergen uit Zijn opperzalen; de aarde wordt verzadigd van de vrucht van Uw werken.

¹⁴Hij doet het gras uitspruiten voor de beesten, en het kruid tot dienst van de mensen, doende het brood uit de aarde voortkomen.

¹⁵En de wijn, die het hart van de mensen verheugt, doende het aangezicht blinken van olie; en het brood, dat het hart van de mensen sterkt.

¹⁶De bomen van JAHWEH worden verzadigd, de cederbomen van Libanon, die Hij geplant heeft;

¹⁷Alwaar de vogeltjes nestelen; de dennenbomen zijn het huis van de ooievaar.

¹⁸De hoge bergen zijn voor de steenbokken; de steenrotsen zijn een vertrek voor de konijnen.

¹⁹Hij heeft de maan gemaakt tot de vastgestelde tijden, de zon weet haar ondergang.

²⁰U beschikt de duisternis, en het wordt nacht, in die al het gedierte van de woud uittreedt:

²¹De jonge leeuwen, briesende om een roof, en om hun voedsel van God te zoeken.

²²De zon opgaande, maken zij zich weg, en liggen neer in hun holen.

²³De mens gaat dan uit tot zijn werk, en naar zijn arbeid tot de avond toe.

²⁴Hoe groot zijn Uw werken, o JAHWEH! U hebt ze alle met wijsheid gemaakt; het aarde is vol van Uw goederen.

²⁵Deze zee, die groot en wijd van ruimte is, daarin is het wriemelende gedierte, en dat zonder getal, kleine gedierten met grote.

²⁶Daar wandelen de schepen, en de Leviathan, die U gevormd hebt, om daarin te spelen.

²⁷Zij allen wachten op U, dat U hun hun voedsel geeft te zijner tijd.

²⁸Geef U ze hun, zij verzamelen ze; doe U Uw hand open, zij worden met goed verzadigd.

²⁹Verberg U Uw aangezicht, zij worden verschrikt; neem U hun adem weg, zij sterven, en zij keren weer tot hun stof.

³⁰Zend U Uw Geest uit, zo worden zij geschapen, en U vernieuwt het gezicht van het aarde.

³¹De heerlijkheid van JAHWEH zij tot in de eeuwigheid; JAHWEH verblijde Zich in Zijn werken.

³²Als Hij de aarde aanschouwt, zo beeft zij; als Hij de bergen aanroert, zo roken zij.

³³Ik zal JAHWEH zingen in mijn leven; ik zal mijn God psalmzingen, terwijl ik nog ben.

³⁴Mijn overdenking van Hem zal zoet zijn; ik zal mij in JAHWEH verblijden.

³⁵De zondaars zullen van de aarde verdaan worden, en de goddelozen zullen niet meer zijn. Loof JAHWEH, mijn ziel! Hallelujah!