Psalmen 69

¹Een psalm van David, voor de opperzangmeester, op Schoschannim.

²Verlos mij, o God! want de wateren zijn gekomen tot aan de ziel.

³Ik ben gezonken in grondeloze modder, waar men niet kan staan; ik ben gekomen in de diepten van de wateren, en de vloed overstroomt mij.

⁴Ik ben vermoeid van mijn roepen, mijn keel is ontstoken, mijn ogen zijn bezweken, daar ik ben hopende op mijn God.

⁵Die mij zonder oorzaak haten, zijn meer dan de haar van mijn hoofd; die mij zoeken te vernielen, die mij om valse oorzaken vijand zijn, zijn machtig geworden; wat ik niet geroofd heb, moet ik dan wedergeven.

⁶O God! U weet van mijn dwaasheid, en mijn schulden zijn voor U niet verborgen.

⁷Laat hen door mij niet beschaamd worden, die U verwachten, o Heere, JAHWEH van de legermachten, laat hen door mij niet te schande worden, die U zoeken, o God van Israël!

⁸Want om Uwentwil draag ik versmaadheid; schande heeft mijn aangezicht bedekt.

⁹Ik ben mijn broers vreemd geworden, en onbekend aan mijn moeders kinderen.

¹⁰Want de ijver van Uw huis heeft mij verteerd; en de smaadheden van degenen, die U smaden, zijn op mij gevallen.

¹¹En ik heb geweend in het vasten van mijn ziel; maar het is mij geworden tot allerlei smaad.

¹²En ik heb een zak tot mijn kleed aangedaan; maar ik ben hun tot een spreekwoord geworden.

¹³Die in de poort zitten, klappen van mij; en ik ben een snarenspel van degenen, die sterke drank drinken.

¹⁴Maar wat mij betreft, mijn gebed is tot U, o JAHWEH; er is een tijd van het welbehagen, o God! door de grootheid van Uw goedertierenheid; verhoor mij door de getrouwheid van Uw heil.

¹⁵Ruk mij uit het slijk, en laat mij niet verzinken; laat mij gered worden van mijn vijanden, en uit de diepten van de wateren.

¹⁶Laat de watervloed mij niet overstromen, en laat de diepte mij niet verslinden; en laat de put zijn mond over mij niet toesluiten.

¹⁷Verhoor mij, o JAHWEH, want Uw goedertierenheid is goed; zie mij aan naar de grootheid van Uw barmhartigheden.

¹⁸En verberg Uw aangezicht niet van Uw knecht, want mij is bange; haast U, verhoor mij.

¹⁹Nader tot mijn ziel, bevrijd ze; verlos mij vanwege mijn vijanden.

²⁰U weet mijn versmaadheid, en mijn schaamte, en mijn schande; al mijn benauwers zijn voor U.

²¹De versmaadheid heeft mijn hart gebroken, en ik ben zeer zwak; en ik heb gewacht naar medelijden, maar er is geen; en naar vertroosters, maar heb ze niet gevonden.

²²Ja, zij hebben mij gal tot mijn voedsel gegeven; en in mijn dorst hebben zij mij azijn te drinken gegeven.

²³Hun tafel worde voor hun aangezicht tot een strik, en tot volle vergelding tot een valstrik.

²⁴Laat hun ogen duister worden, dat zij niet zien; en doe hun middel steeds waggelen.

²⁵Stort over hen Uw toorn uit; en de hitte van Uw toorn grijpe hen aan.

²⁶Hun paleis zij verwoest; in hun tenten zij geen inwoner.

²⁷Want zij vervolgen, die U geslagen hebt; en maken een praat van de smart van Uw verwonden.

²⁸Doe misdaad tot hun misdaad, en laat hen niet komen tot Uw gerechtigheid.

²⁹Laat hen uitgewist worden uit het boek van het leven, en met de rechtvaardigen niet aangeschreven worden.

³⁰Maar ik ben ellendig en in smart; Uw heil, o God! zette mij in een vesting.

³¹Ik zal Gods Naam prijzen met gezang, en Hem met dankzegging grootmaken.

³²En het zal JAHWEH aangenamer zijn dan een os, of een gehoornde stier, die de klauwen verdeelt.

³³De zachtmoedigen, dit gezien hebbende, zullen zich verblijden; en u, die God zoekt, uw hart zal leven.

³⁴Want JAHWEH hoort de armen, en Hij veracht Zijn gevangenen niet.

³⁵Dat Hem prijzen de hemel en de aarde, de zeeën, en al wat daarin wriemelt.

³⁶Want God zal Sion verlossen, en de steden van Juda bouwen; en daar zullen zij wonen, en haar erfelijk bezitten;

³⁷En het zaad van Zijn knechten zal haar beërven; en de liefhebbers van Zijn Naam zullen daarin wonen.