Psalmen 78

¹Een onderwijzing van Asaf. O mijn volk! neem mijn leer ter ore; neig uw oor tot de redenen van mijn mond.

²Ik zal mijn mond opendoen met spreuken; ik zal geheimen overvloedig uitstorten, van ouds her;

³Die wij gehoord hebben en weten ze, en onze vaders ons verteld hebben.

⁴Wij zullen het niet verbergen voor hun kinderen, voor het navolgende geslacht, vertellende de loffelijkheden van JAHWEH, en Zijn sterkheid, en Zijn wonderen, die Hij gedaan heeft.

⁵Want Hij heeft een getuigenis opgericht in Jakob, en een wet gesteld in Israël; die Hij onze vaders geboden heeft, dat zij ze hun kinderen zouden bekend maken;

⁶Opdat het navolgende geslacht die weten zou, de kinderen, die geboren zouden worden; en zouden opstaan, en vertellen ze hun kinderen;

⁷En dat zij hun hoop op God zouden stellen, en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren;

⁸En dat zij niet zouden worden zoals hun vaders, een koppig en opstandig geslacht; een geslacht, dat zijn hart niet richtte, en waarvan de geest niet getrouw was met God.

⁹(De kinderen van Efraïm, gewapende boogschutters, keerden om op de dag van de strijd.)

¹⁰Zij hielden Gods verbond niet, en weigerden te wandelen in Zijn wet.

¹¹En zij vergaten Zijn daden, en Zijn wonderen, die Hij hun had doen zien.

¹²Voor hun vaders had Hij wonder gedaan, in Egypteland, in het veld van Zoan.

¹³Hij kloof de zee, en deed er hen doorgaan; en de wateren deed Hij staan als één hoop.

¹⁴En Hij leidde hen overdag met een wolk, en de hele nacht met een licht van het vuur.

¹⁵Hij kloof de rotsstenen in de woestijn, en gaf hen overvloedig te drinken, als uit afgronden.

¹⁶Want Hij bracht stromen voort uit de steenrots, en deed de wateren afdalen als rivieren.

¹⁷Nog voeren zij verder voort tegen Hem te zondigen, verbitterende de Allerhoogste in de dorre wildernis.

¹⁸En zij verzochten God in hun hart, begerende het voedsel naar hun lust.

¹⁹En zij spraken tegen God, zij zeiden: Zou God een tafel kunnen toerichten in de woestijn?

²⁰Zie, Hij heeft de rotssteen geslagen, dat er wateren uitvloeiden, en beken overvloedig uitbraken, zou Hij ook brood kunnen geven? Zou Hij Zijn volk vlees toebereiden?

²¹Daarom hoorde JAHWEH, en werd toornig; en een vuur werd ontstoken tegen Jakob, en toorn ging ook op tegen Israël;

²²Omdat zij in God niet geloofden, en op Zijn heil niet vertrouwden.

²³Daar Hij de wolken van boven gebood, en de deuren van de hemel opende;

²⁴En regende op hen het Man om te eten, en gaf hun hemels koren.

²⁵Ieder at het brood van de Machtigen; Hij zond hun proviant tot verzadiging.

²⁶Hij dreef de oostenwind voort in de hemel, en voerde de zuidenwind aan door Zijn sterkte;

²⁷En regende op hen vlees als stof, en gevleugeld gevogelte als zand van de zeeën;

²⁸En deed het vallen in het midden van zijn leger, rondom zijn woningen.

²⁹Toen aten zij, en werden zeer verzadigd; zodat Hij hun hun lust toebracht.

³⁰Zij waren nog niet vervreemd van hun lust; hun voedsel was nog in hun mond,

³¹Als Gods toorn tegen hen opging, dat Hij van hun vetsten doodde, en de uitgelezenen van Israël velde neer.

³²Boven dit alles zondigden zij nog, en geloofden niet, door Zijn wonderen.

³³Daarom deed Hij hun dagen vergaan in zinloosheid, en hun jaren in verschrikking.

³⁴Als Hij hen doodde, zo vraagden zij naar Hem, en keerden weer, en zochten God vroeg;

³⁵En gedachten, dat God hun Rotssteen was, en God, de Allerhoogste, hun Verlosser.

³⁶En zij vleiden Hem met hun mond, en logen Hem met hun tong.

³⁷Want hun hart was niet recht met Hem, en zij waren niet getrouw in Zijn verbond.

³⁸Maar Hij, barmhartig zijnde, verzoende de ongerechtigheid, en verdierf hen niet; maar wendde dikwijls Zijn toorn af, en wekte Zijn hele woede niet op.

³⁹En Hij dacht, dat zij vlees waren, een wind, die heengaat en niet terugkeert.

⁴⁰Hoe dikwijls verbitterden zij Hem in de woestijn, deden Hem smart aan in de wildernis!

⁴¹Want zij kwamen opnieuw, en verzochten God, en stelden de Heilige van Israël een perk.

⁴²Zij dachten niet aan Zijn hand, aan de dag, toen Hij hen van de tegenstander verloste;

⁴³Hoe Hij Zijn tekenen stelde in Egypte, en Zijn wonderen in het veld van Zoan;

⁴⁴En hun vloeden in bloed veranderde, en hun stromen, opdat zij niet zouden drinken.

⁴⁵Hij zond een vermenging van ongedierte onder hen, dat hen verteerde, en kikkers, die hen verdierven.

⁴⁶En Hij gaf hun gewas de kruidworm, en hun arbeid de sprinkhaan.

⁴⁷Hij doodde hun wijnstok door de hagel, en hun wilde vijgebomen door vurige hagelsteen.

⁴⁸Ook gaf Hij hun vee de hagel over, en hun beesten aan de vurige kolen.

⁴⁹Hij zond onder hen de hitte van Zijn toorn, toorn, en verstoordheid, en benauwdheid, met uitzending van de boden van veel kwaad.

⁵⁰Hij woog een pad voor Zijn toorn; Hij onttrok hun ziel niet van de dood; en hun gedierte gaf Hij aan de pest over.

⁵¹En Hij sloeg al het eerstgeborene in Egypte, het begin van de krachten in de tenten van Cham.

⁵²En Hij voerde Zijn volk als schapen, en leidde hen, als een kudde, in de woestijn.

⁵³Ja, Hij leidde hen zeker, zodat zij niet vreesden; want de zee had hun vijanden overdekt.

⁵⁴En Hij bracht hen tot de grens van Zijn heiligheid, tot deze berg, die Zijn rechterhand verkregen heeft.

⁵⁵En Hij verdreef voor hun aangezicht de heidenen, en gaf hen het land van de heidenen als erfdeel, en deed de stammen van Israël in hun tenten wonen.

⁵⁶Maar zij verzochten en verbitterden God, de Allerhoogste, en onderhielden Zijn getuigenissen niet.

⁵⁷En zij weken terug, en handelden trouweloos, zoals hun vaders; zij zijn omgekeerd, als een bedriegelijke boog.

⁵⁸En zij verwekten Hem tot toorn door hun hoogten, en verwekten Hem tot ijver door hun gesneden beelden.

⁵⁹God hoorde het en werd toornig, en verstootte Israël zeer.

⁶⁰Daarom verliet Hij de tabernakel te Silo, de tent, die Hij tot een woning gesteld had onder de mensen.

⁶¹En Hij gaf Zijn sterkte in de gevangenis, en Zijn heerlijkheid in de hand van de tegenstanders.

⁶²En Hij leverde Zijn volk over ten zwaarde, en werd toornig tegen Zijn erfenis.

⁶³Het vuur verteerde hun jongemannen, en hun meisjes werden niet geprezen.

⁶⁴Hun priesters vielen door het zwaard, en hun weduwen huilden niet.

⁶⁵Toen ontwaakte de Heere, als een slapende, als een held, die juicht van de wijn.

⁶⁶En Hij sloeg Zijn tegenstanders aan het achterste; Hij deed hun eeuwige smaad aan.

⁶⁷Maar Hij verwierp de tent van Jozef, en de stam van Efraïm verkoos Hij niet.

⁶⁸Maar Hij verkoos de stam van Juda, de berg Sion, die Hij liefhad.

⁶⁹En Hij bouwde Zijn heiligdom als hoogten, als de aarde, die Hij gegrond heeft in eeuwigheid.

⁷⁰En Hij verkoos Zijn knecht David, en nam hem van de schaapskooien;

⁷¹Van achter de zogende schapen deed Hij hem komen, om te weiden Jakob, Zijn volk, en Israël, Zijn erfenis.

⁷²Ook heeft hij hen geweid naar de oprechtheid van zijn hart, en heeft hen geleid met een zeer verstandig beleid van zijn handen.