Richteren 8

¹Toen zeiden de mannen van Efraïm tot hem: Wat is dit, dat u ons gedaan hebt, dat u ons niet riept, toen u heentrok om te strijden tegen de Midianieten? En zij twistten sterk met hem.

²Hij daarentegen zei tot hen: Wat heb ik nu gedaan, zoals u; zijn niet de nalezingen van Efraïm beter dan de wijnoogst van Abi-ezer?

³God heeft de vorsten van de Midianieten, Oreb en Zeëb, in uw hand gegeven; wat heb ik dan kunnen doen, zoals u? Toen liet hun toorn van hem af, als hij dit woord sprak.

⁴Als nu Gideon gekomen was aan de Jordaan, ging hij over, met de driehonderd mannen, die bij hem waren, zijnde moe, toch vervolgende.

⁵En hij zei tot de mensen van Sukkoth: Geef toch enige bollen broods aan het volk, dat mijn voetstappen volgt, want zij zijn moe; en ik jaag Zebah en Tsalmuna, de koningen van de Midianieten, achterna.

⁶Maar de oversten van Sukkoth zeiden: Is dan de handpalm van Zebah en Tsalmuna al in uw hand, dat wij aan uw leger brood zouden geven?

⁷Toen zei Gideon: Daarom, als JAHWEH Zebah en Tsalmuna in mijn hand geeft, zo zal ik uw vlees dorsen met doornen van de woestijn, en met distelen.

⁸En hij trok van daar op naar Pnuël, en sprak tot hen evenzo. En de mensen van Pnuël antwoordden hem, zoals de mensen van Sukkoth geantwoord hadden.

⁹Daarom sprak hij ook tot de mensen van Pnuël, zeggende: Als ik met vrede terugkome, zal ik deze toren afwerpen.

¹⁰Zebah nu en Tsalmuna waren te Karkor, en hun legers met hen, ongeveer vijftien duizend, al de overgeblevenen van het hele leger van de kinderen van het oosten; en de gevallenen waren honderd en twintig duizend mannen, die het zwaard uittrokken.

¹¹En Gideon trok omhoog, de weg van degenen, die in tenten wonen, tegen het oosten van Nobah en Jogbeha; en hij sloeg dat leger, want het leger was zorgeloos.

¹²En Zebah en Tsalmuna vluchtten; maar hij jaagde hen na; en hij ving de beide koningen van de Midianieten, Zebah en Tsalmuna, en verschrikte het hele leger.

¹³Toen nu Gideon, de zoon van Joas, van de strijd terugkwam, voor de opgang van de zon,

¹⁴Zo ving hij een jongen van de mensen te Sukkoth, en ondervraagde hem; die schreef hem op de oversten van Sukkoth, en hun oudsten, zeven en zeventig mannen.

¹⁵Toen kwam hij tot de mensen van Sukkoth, en zei: Zie daar Zebah en Tsalmuna, om wie u mij smadelijk verweten hebt, zeggende: Is de handpalm van Zebah en Tsalmuna al in uw hand, dat wij aan uw mannen, die moe zijn, brood zouden geven?

¹⁶En hij nam de oudsten van die stad, en doornen van de woestijn, en distelen, en deed het de mensen van Sukkoth daardoor verstaan.

¹⁷En de toren van Pnuël wierp hij af, en doodde de mensen van de stad.

¹⁸Daarna zei hij tot Zebah en Tsalmuna: Wat waren het voor mannen, die u te Thabor doodsloegt? En zij zeiden: Zoals u, zo waren zij, dezelfde, van gedaante als koningszonen.

¹⁹Toen zei hij: Het waren mijn broers, zonen van mijn moeder; zo werkelijk als JAHWEH leeft, zo u hen had laten leven, ik zou u niet doden!

²⁰En hij zei tot Jether, zijn eerstgeborene: Sta op, dood hen; maar de jongeling trok zijn zwaard niet uit, want hij vreesde, omdat hij nog een jongeling was.

²¹Toen zeiden Zebah en Tsalmuna: Sta u op, en val op ons aan, want naar dat de man is, zo is zijn macht. Zo stond Gideon op, en doodde Zebah en Tsalmuna, en nam de maantjes, die aan de halzen van hun kamelen waren.

²²Toen zeiden de mannen van Israël tot Gideon: Heers over ons, zo u als uw zoon en de zoon van uw zoon, omdat u ons van de hand van de Midianieten verlost hebt.

²³Maar Gideon zei tot hen: Ik zal over u niet heersen; ook zal mijn zoon over u niet heersen; JAHWEH zal over u heersen.

²⁴Verder zei Gideon tot hen: Een begeerte zal ik van u begeren: geef mij maar ieder een voorhoofdsiersel van zijn roof; want zij hadden gouden voorhoofdsierselen gehad, omdat zij Ismaëlieten waren.

²⁵En zij zeiden: Wij zullen ze graag geven; en zij spreidden een kleed uit, en wierpen daarop ieder een voorhoofdsiersel van zijn roof.

²⁶En het gewicht van de gouden voorhoofdsierselen, die hij begeerd had, was duizend en zevenhonderd sikkels goud, zonder de maantjes, en ketenen, en purperen kleren, die de koningen van de Midianieten aangehad hadden, en zonder de halsbanden, die aan de halzen van hun kamelen geweest waren.

²⁷En Gideon maakte daarvan een efod, en stelde die in zijn stad, te Ofra; en geheel Israël hoereerde daar die na; en het werd Gideon en zijn huis tot een valstrik.

²⁸Zo werden de Midianieten ten onder gebracht voor het aangezicht van de Israëlieten, en hieven hun hoofd niet meer op. En het land was stil veertig jaren, in de dagen van Gideon.

²⁹En Jerubbaäl, de zoon van Joas, ging heen en woonde in zijn huis.

³⁰Gideon nu had zeventig zonen, die uit zijn heup voortgekomen waren; want hij had vele vrouwen.

³¹En zijn bijvrouw, dat te Sichem was, baarde hem ook een zoon; en hij noemde zijn naam Abimelech.

³²En Gideon, de zoon van Joas, stierf in goede ouderdom; en hij werd begraven in het graf van zijn vader Joas, te Ofra, van de Abi-ezriet.

³³En het gebeurde, als Gideon gestorven was, dat de Israëlieten zich omkeerden, en de Baäls nahoereerden; en zij stelden zich Baäl-berith tot een God.

³⁴En de Israëlieten dachten niet aan JAHWEH, hun God, Die hen gered had van de hand van al hun vijanden van rondom.

³⁵En zij deden geen goedertierenheid bij het huis van Jerubbaäl, dat is Gideon, naar al het goede, dat hij bij Israël gedaan had.