Romeinen 11

¹Ik zeg dan: Heeft God Zijn volk verstoten? Volstrekt niet; want ik ben ook een Israëliet, uit het zaad van Abraham, van de stam Benjamin.

²God heeft Zijn volk niet verstoten, dat Hij te voren gekend heeft. Of weet u niet, wat de Schrift zegt van Elia, hoe hij God aanspreekt tegen Israël, zeggende:

³Heere! zij hebben Uw profeten gedood, en Uw altaren omgeworpen; en ik ben alleen overgebleven en zij zoeken mijn ziel.

⁴Maar wat zegt tot hem het Goddelijk antwoord? Ik heb Mijzelf nog zeven duizend mannen overgelaten, die de knie voor het beeld van Baäl niet gebogen hebben.

⁵Zo is er dan ook in deze tegenwoordige tijd een overblijfsel geworden, naar de verkiezing van de genade.

⁶En als het door genade is, zo is het niet meer uit de werken; anders is de genade geen genade meer; en als het is uit de werken, zo is het geen genade meer; anders is het werk geen werk meer.

⁷Wat dan? Wat Israël zoekt, dat heeft het niet verkregen; maar de uitverkorenen hebben het verkregen, en de anderen zijn verhard geworden.

⁸(Zoals geschreven is: God heeft hun gegeven een geest van diepe slaap; ogen om niet te zien, en oren om niet te horen) tot op de huidige dag.

⁹En David zegt: Hun tafel worde tot een strik, en tot een val, en tot een aanstoot, en tot een vergelding voor hen.

¹⁰Dat hun ogen verduisterd worden, om niet te zien; en verkrom hun rug alle tijd.

¹¹Zo zeg ik dan: Hebben zij gestruikeld, opdat zij vallen zouden? Volstrekt niet; maar door hun val is de zaligheid de heidenen geworden, om hen tot jaloërsheid te verwekken.

¹²En als hun val de rijkdom is van de wereld, en hun vermindering de rijkdom van de heidenen, hoeveel te meer hun volheid!

¹³Want ik spreek tot u, heidenen, voor zoveel ik de heidenen apostel ben; ik maak mijn bediening heerlijk;

¹⁴Of ik enigszins mijn vlees tot jaloërsheid verwekken, en enige uit hen behouden mocht.

¹⁵Want als hun verwerping de verzoening is van de wereld, wat zal de aanneming wezen, anders dan het leven uit de doden?

¹⁶En als de eerstelingen heilig zijn, zo is ook het deeg heilig, en als de wortel heilig is, zo zijn ook de takken heilig.

¹⁷En zo enige van de takken afgebroken zijn, en u, een wilde olijfboom zijnde, in van die plaats bent ingeent, en van de wortel en van de vettigheid van de olijfboom mee deelachtig bent geworden,

¹⁸Zo roem niet tegen de takken; en als u daartegen roemt, u draagt de wortel niet, maar de wortel u.

¹⁹U zult dan zeggen: De takken zijn afgebroken, opdat ik zou ingeent worden.

²⁰Het is wel; zij zijn door ongeloof afgebroken, en u staat door het geloof. Bent niet hooggevoelende, maar vrees.

²¹Want is het, dat God de natuurlijke takken niet gespaard heeft, zie toe, dat Hij ook mogelijk u niet spare.

²²Zie dan de goedertierenheid en de strengheid van God; de strengheid wel over degenen, die gevallen zijn, maar de goedertierenheid over u, als u in de goedertierenheid blijft; anders zult ook u afgehouwen worden.

²³Maar ook zij, als zij in het ongeloof niet blijven, zullen ingeent worden; want God is machtig daarom weer in te enten.

²⁴Want als u afgehouwen bent uit de olijfboom, die van nature wild was, en tegen nature in de goede olijfboom ingeent; hoeveel te meer zullen deze, die natuurlijke takken zijn, in hun eigen olijfboom geent worden?

²⁵Want ik wil niet, broeders, dat u dit geheim onbekend zij (opdat u niet wijs bent, bij uzelf), dat de verharding voor een deel over Israël gekomen is, totdat de volheid van de heidenen zal ingegaan zijn.

²⁶En zo zal geheel Israël zalig worden; zoals geschreven is: De Verlosser zal uit Sion komen en zal de goddeloosheden afwenden van Jakob.

²⁷En dit is hun een verbond van Mij, als Ik hun zonden zal wegnemen.

²⁸Zo zijn zij wel vijanden aangaande het Evangelie, om uwentwil, maar aangaande de verkiezing zijn zij geliefden, om de vaders wil;

²⁹Want de genadegiften en de roeping van God zijn onberouwelijk.

³⁰Want zoals ook u vroeger voor God ongehoorzaam geweest bent, maar nu barmhartigheid verkregen hebt door deze ongehoorzaamheid;

³¹Zo zijn ook deze nu ongehoorzaam geweest, opdat ook zij door uw barmhartigheid zouden barmhartigheid verkrijgen.

³²Want God heeft hen allen onder de ongehoorzaamheid besloten, opdat Hij hun allen zou barmhartig zijn.

³³O diepte van de rijkdom, zowel van de wijsheid als van de kennis van God, hoe ondoorzoekelijk zijn Zijn oordelen, en onnaspeurlijk Zijn wegen!

³⁴Want wie heeft de zin van de Heere gekend? Of wie is Zijn raadsman geweest?

³⁵Of wie heeft Hem eerst gegeven, en het zal hem wedervergolden worden?

³⁶Want uit Hem, en door Hem, en tot Hem zijn alle dingen. Hem zij de heerlijkheid in de eeuwigheid. Amen.