Ruth 2

¹Naomi nu had een bloedvriend van haar man, een man, geweldig van vermogen, van het geslacht van Elimelech; en zijn naam was Boaz.

²En Ruth, de Moabietische, zei tot Naomi: Laat mij toch in het veld gaan, en van de aren oprapen, achter die, in wiens ogen ik genade zal vinden. En zij zei tot haar: Ga heen, mijn dochter!

³Zo ging zij heen, en kwam en raapte op in het veld, achter de maaiers; en haar viel bij geval voor, een deel van het veld van Boaz, die van het geslacht van Elimelech was.

⁴En ziet, Boaz kwam van Bethlehem, en zei tot de maaiers: JAHWEH zij met u! En zij zeiden tot hem: JAHWEH zegene u!

⁵Daarna zei Boaz tot zijn jongen, die over de maaiers gezet was: Van wie is deze jonge vrouw?

⁶En de jongen, die over de maaiers gezet was, antwoordde en zei: Deze is de Moabietische jonge vrouw, die met Naomi teruggekomen is uit de velden van Moab;

⁷En zij heeft gezegd: Laat mij toch oprapen en aren bij de graanschoven verzamelen, achter de maaiers; zo is zij gekomen en heeft gestaan van 's morgens af tot nu toe; nu is haar te huis blijven weinig.

⁸Toen zei Boaz tot Ruth: Hoort u niet, mijn dochter? Ga niet, om in een ander veld op te rapen; ook zult u van hier niet weggaan, maar hier zult u zich houden bij mijn maagden.

⁹Uw ogen zullen zijn op dit veld, dat zij maaien zullen, en u zult achter hen gaan; heb ik de jongens niet geboden, dat men u niet aanroere? Als u dorst, zo ga tot de kruiken, en drink van wat de jongens zullen geschept hebben.

¹⁰Toen viel zij op haar aangezicht, en boog zich ter aarde, en zij zei tot hem: Waarom heb ik genade gevonden in uw ogen, dat u mij kent, daar ik een vreemde ben?

¹¹En Boaz antwoordde en zei tot haar: Het is mij wel aangezegd alles, wat u bij uw schoonmoeder gedaan hebt, na de dood van uw man, en hebt uw vader en uw moeder, en het land van uw geboorte verlaten, en bent heengegaan tot een volk, dat u van te voren niet kende.

¹²JAHWEH vergelde u uw daad en uw loon zij volkomen, van JAHWEH, de God van Israël, onder Wiens vleugels u gekomen bent om toevlucht te nemen!

¹³En zij zei: Laat mij genade vinden in uw ogen, mijn heer, omdat u mij getroost hebt, en omdat u naar het hart van uw dienstmaagd gesproken hebt, hoewel ik niet ben, zoals één van uw dienaressen.

¹⁴Als het nu etenstijd was, zei Boaz tot haar: Kom hier bij, en eet van het brood, en doop uw stuk brood in de azijn. Zo zat zij neer aan de zijde van de maaiers, en hij langde haar geroosterd koren, en zij at, en werd verzadigd, en hield over.

¹⁵Als zij nu opstond, om op te rapen, zo gebood Boaz zijn jongens, zeggende: Laat haar ook tussen de graanschoven oprapen, en beschaamt haar niet.

¹⁶Ja, laat ook geleidelijk van de handvollen voor haar wat vallen, en laat het liggen, dat zij het oprape, en bestraft haar niet.

¹⁷Zo raapte zij op in dat veld, tot aan de avond; en zij sloeg uit, wat zij opgeraapt had, en het was ongeveer een efa gerst.

¹⁸En zij nam het op, en kwam in de stad; en haar schoonmoeder zag, wat zij opgeraapt had; ook bracht zij voort, en gaf haar, wat zij van haar verzadiging overgehouden had.

¹⁹Toen zei haar schoonmoeder tot haar: Waar hebt u vandaag opgeraapt, en waar hebt u gewerkt? Gezegend zij, die u gekend heeft! En zij verhaalde haar schoonmoeder, bij wie zij gewerkt had, en zei: De naam van de man, bij wie ik vandaag gewerkt heb, is Boaz.

²⁰Toen zei Naomi tot haar schoondochter: Gezegend zij hij door JAHWEH, Die Zijn goedertierenheid niet heeft nagelaten aan de levenden en aan de doden! Verder zei Naomi tot haar: Die man is ons nabestaande; hij is één van onze lossers.

²¹En Ruth, de Moabietische, zei: Ook, omdat hij tot mij gezegd heeft: U zult u houden bij de jongens, die ik heb, totdat zij de gehele oogst, die ik heb, zullen hebben voltooid.

²²En Naomi zei tot haar schoondochter Ruth: Het is goed, mijn dochter, dat u met zijn maagden uitgaat, opdat zij u niet tegenvallen in een ander veld.

²³Zo hield zij zich bij de maagden van Boaz, om op te rapen, totdat de gersteoogst en tarweoogst voltooid waren; en zij bleef bij haar schoonmoeder.