Spreuken 30

¹De woorden van Agur, de zoon van Jake; een last. De man spreekt tot Ithiël, tot Ithiël en Uchal.

²Werkelijk, ik ben onvernuftiger dan iemand; en ik heb geen mensenverstand;

³En ik heb geen wijsheid geleerd, noch de wetenschap van de heiligen gekend.

⁴Wie is ten hemel opgeklommen, en neergedaald? Wie heeft de wind in Zijn vuisten verzameld? Wie heeft de wateren in een kleed gebonden? Wie heeft al de einden van de aarde gesteld? Hoe is Zijn Naam, en hoe is de Naam van Zijn Zoon, zo u het weet?

⁵Alle rede Gods is doorlouterd; Hij is een Schild van hen, die op Hem betrouwen.

⁶Doe niet tot Zijn woorden, opdat Hij u niet bestraffe, en u leugenachtig bevonden wordt.

⁷Twee dingen heb ik van U begeerd, onthoud ze mij niet, voordat ik sterf;

⁸Zinloosheid en leugentaal doe verre van mij; armoede of rijkdom geef mij niet; voed mij met het brood dat mij toekomt;

⁹Opdat ik, verzadigd zijnde, U dan niet verloochene, en zeg: Wie is JAHWEH? of dat ik, verarmd zijnde, dan niet stele, en de Naam van mijn God aantaste.

¹⁰Achterklap niet van de knecht bij zijn heer, opdat hij u niet vloeke, en u schuldig wordt.

¹¹Daar is een geslacht, dat zijn vader vervloekt, en zijn moeder niet zegent;

¹²Een geslacht, dat rein in zijn ogen is, en van zijn mest niet gewassen is;

¹³Een geslacht, van wie de ogen hoog zijn, en van wie de oogleden verheven zijn;

¹⁴Een geslacht, van wie de tanden zwaarden, en van wie de baktanden messen zijn, om de ellendigen van de aarde en de armen van onder de mensen te verteren.

¹⁵De bloedzuiger heeft twee dochters: Geef, geef! Deze drie dingen worden niet verzadigd; ja, vier zeggen niet: Het is genoeg!

¹⁶Het graf, de gesloten baarmoeder, de aarde, die van water niet verzadigd wordt, en het vuur zegt niet: Het is genoeg!

¹⁷Het oog, dat de vader bespot, of de gehoorzaamheid van de moeder veracht, dat zullen de raven van de beek uitpikken, en de jongen van de arend zullen het eten.

¹⁸Deze drie dingen zijn voor mij te wonderlijk, ja, vier, die ik niet weet:

¹⁹De weg van een arend in de hemel; de weg van een slang op een rotssteen; de weg van een schip in het hart van de zee; en de weg van een man bij een maagd.

²⁰Zo is de weg van een overspelige vrouw; zij eet en wist haar mond, en zegt: Ik heb geen ongerechtigheid gewerkt!

²¹Om drie dingen ontroert zich de aarde, ja, om vier, die zij niet dragen kan:

²²Om een knecht, als hij regeert; en een dwaas, als hij van brood verzadigd is;

²³Om een hatelijke vrouw, als zij getrouwd wordt; en een dienstmaagd, als zij erfgenaam is van haar vrouw.

²⁴Deze vier zijn van de kleinste van de aarde; maar zij zijn wijs, met wijsheid wel voorzien.

²⁵De mieren zijn een onsterk volk; evenwel bereiden zij in de zomer haar voedsel.

²⁶De konijnen zijn een machteloos volk; toch stellen zij hun huis in de rotssteen.

²⁷De sprinkhanen hebben geen koning; toch gaan zij allen uit, zich verdelende in hopen.

²⁸De spinnekop grijpt met de handen, en is in de paleizen van de koningen.

²⁹Deze drie maken een goede tred; ja, vier zijn er, die een goede gang maken;

³⁰De oude leeuw geweldig onder de gedierten, die voor niemand zal terugkeren;

³¹Een windhond van goed middel, of een bok; en een koning, die niet tegen te staan is.

³²Zo u dwaas gehandeld hebt, met u te verheffen, en zo u kwaad bedacht hebt, de hand op de mond!

³³Want de drukking van de melk brengt boter voort, en de drukking van de neus brengt bloed voort, en de drukking van de toorn brengt twist voort.