Tobit 12

¹EN Tobias riep zijn zoon Tobias en zei tot hem: Zie, zoon, dat u de man, die met u gekomen is, het loon geeft, en bovendien moet hem nog iets toegelegd worden.

²En Tobias zei tot hem: Vader, ik heb geen bezwaar hem de helft te geven, van al dat ik meegebracht heb.

³Want hij heeft mij gezond bij u teruggebracht en mijn vrouw genezen, en hij heeft mijn geld gehaald, en u ook genezen; en de oude man zei: Hem zal recht worden gedaan.

⁴En hij riep de engel, en zei tot hem:

⁵Neem de helft van alles wat u meegebracht hebt,

⁶En ga heen in vrede.

⁷Toen riep hij hen beiden in het geheim en zei tot hen: Loof God, en dankt Hem, en geeft Hem heerlijkheid, en dankt Hem voor het aangezicht van alle levenden, vanwege de dingen die Hij u gedaan heeft. Het is goed dat men God love en Zijn naam verheffe, en de redenen van de werken van God eerbiedig aanwijze; daarom vertraagt niet Hem te danken.

⁸Want het is goed dat men het geheim van een koning bedekt houdt, maar het is heerlijk dat men de werken van God openbaart. Doe goed, en het kwaad zal u niet vinden.

⁹Het gebed met vasten, en liefdegaven, en gerechtigheid is een goede zaak. Weinig is beter met gerechtigheid, dan veel met ongerechtigheid. Het is beter liefdegaven te doen, dan goud tot een schat verzamelen. Want een liefdegave verlost van de dood en zij zuivert alle zonde af. Die liefdegaven en gerechtigheid doen, zullen met het leven verzadigd worden.

¹⁰Maar die zondigen, zijn vijanden van hun eigen leven.

¹¹Ik zal voor u geen zaak verbergen; ik heb reeds gezegd, dat het goed is de geheimen van een koning bedekt te houden, maar dat het heerlijk is de werken van God te openbaren.

¹²Wanneer u dan nu badt, u, en uw schoondochter Sara, zo bracht ik de herinnering van uw gebed voor het aangezicht van de Heilige.

¹³En wanneer u de doden begroeft, zo was ik ook bij u; en als u zich niet bezwaarde op te staan, en uw middagmaal te verlaten, opdat u heengingt en de doden met grafdoeken bewondt, zo was mij uw goeddoen niet onbekend, maar ik was bij u.

¹⁴En nu heeft mij God gezonden om u te genezen, en uw schoondochter Sara.

¹⁵Ik ben Rafaël, een van de zeven heilige engelen, die de gebeden van de heiligen voor God brengen, en ingaan voor het aangezicht van de heerlijkheid van de heiligen.

¹⁶En zij werden beiden ontroerd en vielen op het aangezicht, want zij vreesden.

¹⁷Maar hij zei tot hen: Vrees niet, want vrede zal u zijn, maar looft God.

¹⁸Omdat ik niet gekomen ben door mijn eigen genade, maar door de wil van onze God; daarom looft Hem in de eeuwigheid.

¹⁹Al deze dagen ben ik door u gezien, en heb noch gegeten noch gedronken, maar u hebt een visioen daarvan gezien.

²⁰En nu dankt God, want ik klim op tot degene, die mij gezonden heeft, en schrijf al wat gebeurd is in een boek.

²¹En zij stonden op, en zagen hem niet meer. En zij prezen openlijk de grote en wonderlijke werken van God, hoe de engel van de Heere door hen gezien was.